Toelichting tentoonstelling van de Stichting Indisch Erfgoed te Apeldoorn
maandag, 25 oktober 2010
Tussen 1946 en 1970 zijn naar schatting 300.000 'Indische Nederlanders' vanuit het vroegere Nederlands-Indië naar Nederland gerepatrieerd. De Indische Nederlanders (ook wel Indo-Europeanen genoemd) zijn afstammelingen van gemengde verbintenissen tussen (meestal) Nederlandse vaders en autochtone moeders. Door hun Nederlandse opvoeding kwam Nederland hen bekend voor maar voelden velen zich in hun nieuwe vaderland ontheemd. De Indische Nederlanders vormen bij elkaar de grootste etnische minderheid in Nederland. Voor een deel zijn zij nog 'zichtbaar', maar opmerkelijk weinig 'hoorbaar'. Hoe is het deze groep sinds 1945 vergaan? Is er nog een 'eigen' identiteit terug te vinden bij de jongere generaties? Aan allen die op een of andere manier hun wortels in Nederlands-Indië hebben liggen, is deze website gewijd.
In de beginperiode rond 1946 was de opvang ongecoördineerd en werden repatrianten vaak bij particulieren ondergebracht. Later veranderde dit en vonden zij een tijdelijk verblijf in pensions en kazernes. De Indische Nederlanders werden over het hele land verspreid, maar toch waren er belangrijke vestigingsplaatsen. Na Den Haag was Apeldoorn het tweede opvangcentrum voor repatrianten.